Motywator dla duszy

Cały ten filmik ostatnio dodawał mi motywacji podczas pracy. :)

Witajcie z powrotem po długiej przerwie. Nie, nie zapomniałam o was. Po prostu miałam ciężki okres w życiu związany z pracą dyplomową i paroma innymi sprawami. Przyznam, że mogę spokojnie nazwać to jak do tej pory najcięższą batalią mego życia. Dla kogoś może wydać się to śmieszne, ale temat jakiego się podjęłam i poświęcony czas, oraz wszystkie przeciwności jakie się po drodze pojawiły, taką sytuacje stworzyły. Spędzałam każdy kolejny dzień śpiąc zaledwie 4-6 godzin. Całymi dniami rysowałam. Każdy dzień wyglądał tak; pobudka, śniadanie, rysowanie, obiad, rysowanie, kolacja, rysowanie, sen. Miliony poprawek, setki wyrzuconych kartek. Problemy z wydrukami, wieszający się komputer, do tego ludzie, którzy non stop mi przeszkadzali i utrudniali, kłótnie, w większości brak wyjścia z domu i odwołanie wszelkich innych zajęć. Było mi bardzo ciężko, nie miałam kontaktu z przyjaciółmi, mnóstwo łez i pry samym końcu dosłownie dzień przed złożeniem wszystkiego miałam ochotę się poddać, miałam oc...

Z życzeniami spokojnych, zdrowych i zmotywowanych świąt. Pamiętajcie dobro wraca, więc dawajcie dużo prezentów i koniecznie oglądnijcie filmik. A z postami wracamy po nowym roku. więc życzenia też i na nowy rok. Planujcie już postanowienia noworoczne. :) WESOŁYCH ŚWIĄT I SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO 2017 ROKU. :)

"Pamiętaj: być odważnym nie znaczy nie odczuwać lęku. Jeśli ktoś nie czuje lęku, nie możesz nazwać go odważnym. Nie nazywamy maszyny odważną, choć nie wie ona, co to lęk. Odwaga istnieje tylko w oceanie strachu, jest jak wyspa. Występuje strach, ale pomimo to człowiek ryzykuje; tym jest odwaga. Człowiek drży, boi się ciemności, a i tak w nią idzie. Idzie na przekór sobie; tym jest bycie odważnym. Nie oznacza ono bycia nieustraszonym. Oznacza odczuwanie strachu, ale niepozwalanie, aby zwyciężał." Osho 

Coś z czym spotykam się ostatnio bardzo często, to narzekanie i zazdrość z powodu tego, co ma druga osoba. Niekiedy przeradza się w skrajnie złe emocje, bardzo szkodząc naszej psychice, poczuciu własnej wartości, a jeśli z psychiką jest coś nie tak, to i ze zdrowiem.  Pierwszy przykład można podać z rodziny, gdy rodzeństwo kłóci się o uwagę rodziców, drugi, gdy (to akurat autentyk): - Ja nie mówię, że jestem zazdrosna czy coś, ale boli mnie, jak widzę, że ludzie mają więcej ode mnie, a ja nic nie mam. (Serio??? Ta osoba ma duży dom, samochód, dach nad głową, wodę, za którą nie musi płacić, prąd, gaz, jedzenie, internet, telewizor, tablet, telefon. - No cóż, standardowy zestaw jaki dzisiaj ma prawie każdy z nas.) No i  co? No i to, że nikt z was nie zastanawia się, w jakim luksusie żyje i jak bardzo jest uprzywilejowany. Wielu ludzi niema nawet co jeść. Myślimy, że to co mamy, to standard na świecie, ale to nie prawda. Znajdujemy się w grupie uprzywilejowanych. Odsetek ludzi...

                              Niezwykle piękna animacja. Na końcówce nie da się nie płakać. POWIĄZANY POST: ŻYCIE I ŚMIERĆ

Dziś napisze o trochę nietypowym temacie, do którego zainspirowała mnie śmierć mojego ukochanego zwierzaka. Kicia miała cztery lata, ale była wyjątkowa, po żadnym zwierzaku, którego miałam nie czułam aż takiej pustki. Temat dosyć kontrowersyjny i mało kto chce o nim rozmawiać, poza tym miesiąc listopad i minione święto zmarłych, skłania do przemyśleń na temat życia i śmierci. Więc tak, po pierwsze, czy śmierć jest smutna, czy należy się jej bać? Sama śmierć jest częścią życia i należy ją zaakceptować, nie jest też smutna, w wielu kulturach, jest hucznie odprawianym świętem. Myśląc nad tym, przecież wierzymy, że po śmierci, ludzie są piękni, młodzi, nie cierpią i nie chorują, są szczęśliwi. Skąd więc ten smutek? Po pierwsze, nasza polska natura do użalania się i narzekania z każdego powodu, a po drugie - trochę poważniej - sama nie uważam jej za jakąś tragedię, czy coś, czego należy się bać i smucić. Śmierć sama w sobie nie jest smutna, to rozstanie z kimś, kogo kochaliśmy jest smutne...

Uwielbiam tego gościa. Tym razem bez przeklinania, ale i tak fajnie. Zaczyna mówić o masce. Czyli coś o czym chce napisać.  Myślę, że obrazek poniżej dokładnie ilustruje to, co chciałabym przekazać. Wielokrotnie spotykałam się w różnych filozofiach ze stwierdzeniem, że ludzie ubierają na siebie maski, podobnie jak ubrania. Dostosowują je do otoczenia, do towarzystwa. Zakładamy maskę posłusznego pracownika, byle nie wyróżniać się z tłumu. Zakładamy maskę w towarzystwie, by przypadkiem nie zostać odrzuconym, pokazując jacy naprawdę jesteśmy. Na odwrót czasem pokazujemy inną maskę, by nie pokazać jacy jesteśmy chamscy i złośliwi. O dosłownej masce -czyli tapecie z makijażu, która ma podobny wydźwięk psychologiczny i trochę fizyczny,  już nie mówię. (boimy się naszego naturalnego piękna chcąc wyglądać jak inna osoba, gwiazda itd. Makijaż ma delikatnie podkreślać to co piękne, a nie być tapetą zakrywającą nas.) Jaki w tym sens. Dlaczego dostosowujecie się do innych? Dlaczego ...

Kojarzycie "The lie we live" - Można znaleźć po prawej stronie w Polecany post. A tutaj powyżej kolejny film od tego samego autora. Powiązany post: Prawda o naszym życiu

UWAGA MOCNE TEKSTY +18. I znowu ten gość. Uwielbiam jego teksty, mimo, że wulgarne, bo gada wprost i tak, że zawsze uderzy. 

POWIĄZANY POST

MOŻNA LEPIEJ PATRZ TU

  Prawdziwą miarą osoby jest to jak traktuje tych, którzy nie mogą wyświadczyć jej żadnej przysługi. — Ann Landers

Niema rzeczy nie możliwych

Do dziś pamiętam jak bardzo śmiałam się, gdy pierwszy raz zobaczyłam ten obrazek. Jak prosta recepta na wszystko. Masz problemy jak kłoda, trzeba je pociąć na kawałki i do przodu. Nic nas nie może powstrzymać. 

Długo zabierałam się za napisanie tego posta. Gdzieś przez myśl przyszło mi do głowy, by o czymś takim napisać, ale w sumie nie wiedziałam, jak się do tego zabrać. Była jakaś myśl o odwadze, potem znikła, (w końcu pisałam już posty o odwadze to nie będę się powtarzać ), w końcu pomyślałam, nie będę się jakoś rozkminiać nad tekstami w stylu mnichów z Shaolin.  Postanowiłam stworzyć odniesienie do życia, bo tak wydaje mi się najprościej. Czyli, że nasze życie jest ciągłą walką z problemami. No cóż, jakkolwiek byśmy chcieli mieć piękne, spokojne życie, problemy zawsze są. I one dzieją się po coś. Po to by uświadomić nam, naszą wartość. Jest takie powiedzenie: " Co cię nie zabije, to cię wzmocni." albo "Człowieka z charakterem, pociąga to, co trudne" Często też słyszę, że jak boli to znaczy że żyjesz. Wszystkie są jak najbardziej prawdziwe i trafne. Ale wracając troc...

Nieraz spotykam się z niesłusznym stwierdzeniem że jestem wariatem, że nie umiem się dostosować, kozacze i chojrakuje. Choć zbytnio mnie to nie rusza, bo znam swoją wartość, jednak dla wielu osób takie stwierdzenia mogą być krzywdzące. Nie wyzywajcie takich ludzi i nie próbujcie ich ściągać do swoich poglądów, bo z pewnością nie mieli łatwo w poznawaniu samych siebie. A wy po prostu im zazdrościcie. Bycie sobą to bardzo dobra i korzystna cecha. Powinniście takie osoby szanować a nie szykanować i hejtować, porównywać z popisywaniem się. Te osoby są o wiele dalej od was w rozwoju. I dzięki temu znają smak życia. Powinniście się od nich uczyć. 

Dawno nie było żadnej muzyki. Oto piękny utwór z jeszcze lepszym tekstem.  Tłumaczenie zaczerpnięte z Tekstowo.pl.  http://www.tekstowo.pl/piosenka,globus,the_promise.html treść: Ktoś żegluje po morzu życia i ufamy Że sztormy powiodą cię do domu Otwarte drogi będą kusiły Obietnicą Będziesz przemierzał Ziemię samotnie Idziemy, Upadamy, Uczymy się, przegrywamy, powstajemy, Walczymy, Pomagamy,  Nienawidzimy, słuchamy i odchodzimy, Kochamy, Zatracamy się, Tańczymy, śmiejemy się, wzrastamy, Zachwycamy, Wierzymy, Modlimy się, porzucamy, umieramy, Żyję we śnie Z otwartymi oczami znów oddycham Widzę wszystkie twoje lęki Razem możemy czuć Możemy leczyć I podjąć się mniej uczęszczanej drogi Prowadzącej do tego miejsca, odnowionego Niczym diamenty będziemy lśnić Wzniesiemy  Dwa serca, gdzie dusze są znów wolne Żyjemy, Żeglujemy po morzu życia i ufamy Że sztormy powiodą nas do domu Otwarte drogi będą kusiły Obietnicą Będziemy przemierzać Ziemię samotnie Idziemy, Upadamy,...

Nie zastanawiało was nigdy dlaczego kupujemy pamiątki, robimy zdjęcia, starannie chowamy listy, karteczki, złote myśli czy pamiętniki. Również w głowie mamy specjalne miejsce dla tych wyjątkowych chwil. Dlaczego? Co takiego jest w wspomnieniach? Chowamy by zapamiętać, by w trudnych chwilach czerpać z nich siłę. Radość różnych przeżyć ociera łzy, przypomina nam o wyjątkowych ludziach, może spotkanych raz w życiu, ale wyjątkowych. Ile to razy pogrążamy się w depresji mówiąc że nic nas w życiu nie cieszy. Że wszystko jest złe, że ludzie są źli, że wszyscy nas zostawili itd. Klepnijcie się jeden z drugim w łep, poszperajcie po strychu, po starych albumach, albo nawet archiwum na fecebooku. Na pewno są tam momenty, do których chętnie byście wrócili, gdyby ktoś wynalazł maszynę do podróży w czasie. Zawsze gdy robię porządki natrafiam na jakiś sentymentalny dla mnie przedmiot. wyciągam pamiętnik i czytam relacje z wycieczki i nocnych wygłupów w pensjonacie. Nagle zalewa mnie cała fala i...